นิทานเรื่อง “นกฮูกกับนกแก้ว” กาลครั้งหนึ่ง… ในป่าใหญ่ มีนกแก้วตัวหนึ่งที่ชอบพูดทุกเรื่องที่ได้ยิน ไม่ว่าจะเป็นข่าวจริง ข่าวลือ หรือความลับของสัตว์ตัวอื่น มันคิดเสมอว่า “ยิ่งพูดมาก ยิ่งมีคนสนใจ” ส่วนบนต้นไม้ใหญ่ มีนกฮูกชราตัวหนึ่งใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ มันมองเห็นทุกสิ่ง แต่แทบไม่เคยพูดอะไรโดยไม่จำเป็น วันหนึ่ง นกแก้วได้ยินกระรอกกับกระต่ายถกเถียงกันเรื่องอาหาร มันรีบบินไปเล่าให้กวางฟัง แล้วเติมแต่งเรื่องราวเสียจนสัตว์ทั้งป่าเข้าใจผิด ไม่นาน ความขัดแย้งก็ลุกลาม สัตว์หลายตัวโกรธกัน ทั้งที่ต้นเหตุเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย นกแก้วจึงบินไปหานกฮูกแล้วถามว่า “ท่านเห็นทุกอย่าง ทำไมไม่พูดอะไรเลย หากท่านพูดตั้งแต่แรก ทุกคนคงรู้ความจริง” นกฮูกยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบว่า “บางคำพูด…ช่วยแก้ปัญหา แต่บางคำพูด…กลับสร้างปัญหาเพิ่ม หากคำพูดของเราไม่ทำให้เรื่องดีขึ้น ความเงียบย่อมมีค่ากว่า” นกแก้วนิ่งคิด ก่อนจะรู้ว่าหลายครั้ง ความเดือดร้อนเกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะไม่มีใครพูด แต่เพราะมีคนพูดมากเกินไป ตั้งแต่นั้นมา นกแก้วจึงเริ่มเลือกคำพูดของตน และเรียนรู้ว่า บางครั้ง…การนิ่ง ก็เป็นความฉลาดอย่างหนึ่ง 📖 คำสอน โตแล้ว…อะไรที่นิ่งได้ก็นิ่ง ไม่จำเป็นต้องพูดทุกอย่าง . ขอบคุณข้อมูล : ชมรมคนอินดี้ จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ