"ก่อนจะรีบโทษใคร…ลองหยุดคิดสักนิด" เกิดเหตุร้ายขึ้น มีคนเสียชีวิต มีครูเสียชีวิต มีนักเรียนเสียชีวิต แต่สิ่งที่น่าเจ็บปวดยิ่งกว่าคือ เมื่อสังคมเรียกร้องว่า “ต้องมีคนรับผิดชอบ” กลับมีเสียงตอบโต้ว่า “ก็โทษครูสิ” “ครูต้องรับผิดชอบ” ถามจริง ๆ นะครับว่า… ตรรกะนี้กำลังบอกว่า เพราะครูอยู่ในโรงเรียน ครูจึงต้องเป็นคนผิดอย่างนั้นหรือ? ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น ครูเป็นผู้ก่อเหตุเสียเอง ???!!!! เราเห็นภาพไม่กี่ภาพ ได้ยินคำพูดไม่กี่ประโยค แล้วรีบเอามาตัดสินชีวิตของคนคนหนึ่ง สร้างเรื่องราวจากสิ่งที่เรา “คิดว่าใช่” แล้วเปลี่ยนมันเป็นความเกลียดชัง ทั้งที่ยังไม่มีใครรู้ข้อเท็จจริงทั้งหมด การหาคนรับผิดชอบ ไม่ใช่การหาใครสักคนมาเป็นแพะ..! และที่ควรจำให้มากที่สุดคือ… ครูที่เสียชีวิตก็คือผู้สูญเสีย ไม่ใช่ผู้ร้าย เขาก็มีพ่อมีแม่ มีลูก มีสามีมีภรรยา มีคนที่รักและรอเขากลับบ้าน ครูบางคนดูแลลูกของคนอื่นด้วยความรักไม่ต่างจากลูกตัวเอง และในวินาทีที่เกิดเหตุ บางคนอาจกำลังพยายามปกป้องเด็ก ๆ จนตัวเองไม่มีโอกาสได้กลับบ้านอีกเลย.. ถ้าจะเรียกร้องความรับผิดชอบ จง = เรียกร้องด้วยข้อเท็จจริง ถ้าจะวิพากษ์วิจารณ์ จง = วิจารณ์ด้วยสติ ถ้าจะกล่าวโทษใคร จง = ถามตัวเองก่อนว่าเรามีหลักฐานมากพอหรือยัง เพราะการใช้ภาพไม่กี่ภาพ คำพูดไม่กี่คำ แล้วแต่งเรื่องเติมช่องว่างที่เราไม่รู้ ก่อนจะตัดสินและประณามคนอื่นนั้น… มันไม่ใช่การเรียกร้องความยุติธรรมเลยครับ แต่มันคือการซ้ำเติมผู้สูญเสียด้วยความไม่รู้ของเราเอง และก่อนจะถามว่า “ใครต้องรับผิดชอบ?” อย่าลืมถามด้วยว่า… “เรากำลังหาความจริง หรือแค่กำลังหาใครสักคนให้เป็นคนผิด?” ขอบคุณข้อมูล : ทางของครู จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ