"ทำได้" ครับ แต่ความสามารถในการทำนิติกรรมของ "คนเสมือนไร้ความสามารถ" จะแตกต่างจากคนปกติทั่วไปและคนไร้ความสามารถ โดยมีหลักเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์สรุปได้ดังนี้ครับ: 1. หลักการทั่วไป (ทำนิติกรรมทั่วไปได้ตามปกติ) โดยหลักแล้ว คนเสมือนไร้ความสามารถยังมีสิทธิและมีความสามารถในการทำนิติกรรมต่างๆ ด้วยตนเองได้ และมีผลสมบูรณ์ตามกฎหมาย เช่น การซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน การทำงานรับจ้างทั่วไป หรือการทำนิติกรรมที่ไม่ได้ถูกกฎหมายจำกัดไว้ 2. นิติกรรมที่ต้องได้รับ "ความยินยอม" จากผู้พิทักษ์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 34 กำหนดว่า หากคนเสมือนไร้ความสามารถจะทำนิติกรรมที่สำคัญบางประเภท จะต้องได้รับความยินยอมจาก "ผู้พิทักษ์" ก่อนทุกครั้ง นิติกรรมสำคัญเหล่านั้น ได้แก่: การนำทรัพย์สินไปลงทุน การรับคืนทรัพย์สินที่ไปลงทุน ต้นเงิน หรือทุนอย่างอื่น การกู้ยืมหรือให้กู้ยืมเงิน, ยืมหรือให้ยืมสังหาริมทรัพย์อันมีค่า การรับประกันโดยประการใดๆ อันทำให้ตนต้องถูกบังคับชำระหนี้ การเช่าหรือให้เช่าสังหาริมทรัพย์เกินกว่า 6 เดือน หรืออสังหาริมทรัพย์เกินกว่า 3 ปี การให้โดยเสน่หา (ยกเว้นการให้ที่พอควรแก่ฐานานุรูปเพื่อการกุศล การสังคม หรือตามหน้าที่ธรรมจรรยา) การรับการให้โดยเสน่หาที่มีเงื่อนไขหรือค่าภาระติดพัน หรือไม่รับการให้โดยเสน่หา การทำนิติกรรมเพื่อจะได้มาหรือปล่อยไปซึ่งสิทธิในอสังหาริมทรัพย์ หรือสังหาริมทรัพย์อันมีค่า การก่อสร้าง ดัดแปลงโรงเรือน/สิ่งปลูกสร้าง หรือซ่อมแซมอย่างใหญ่ การเสนอคดีต่อศาล หรือดำเนินกระบวนพิจารณาใดๆ (ยกเว้นบางกรณีตามกฎหมาย) การประนีประนอมยอมความ หรือมอบข้อพิพาทให้อนุญาโตตุลาการวินิจฉัย 3. ผลทางกฎหมายหากทำโดยไม่มีความยินยอม หากคนเสมือนไร้ความสามารถไปทำนิติกรรมในกลุ่มข้างต้น โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้พิทักษ์ นิติกรรมนั้นจะตกเป็น "โมฆียะ" (สามารถถูกบอกล้างหรือเพิกถอนได้) ข้อสังเกต: ผู้พิทักษ์ทำแทนไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ "ให้ความยินยอม" เท่านั้น