หลายคนถูกผู้ใหญ่ในชีวิต “ปฏิบัติไม่ดี” ใส่ตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก ยกตัวอย่างเช่น เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขามีความคิด ความตั้งใจ หรือความฝัน ที่จะทำอะไรบางอย่าง ผู้ใหญ่ในชีวิตพวกเขาก็จะรีบพูด “บั่นทอน” พวกเขาอย่างรวดเร็ว “น้ำหน้าอย่างแกน่ะหรือจะทำได้!” “โอ้ย! แกนี่ฝันเพ้อเจ้อ!” “แกคิดอะไรของแกน่ะ! เสียเวลาเปล่าน่า!” นี่คือสิ่งที่หลายคนได้ยินออกมาจาก ปากของผู้ใหญ่ในชีวิตพวกเขาตั้งแต่เด็ก พวกเขาไม่ชอบที่ตัวเองถูกกระทำแบบนี้ แต่สิ่งที่เป็นตลกร้ายก็คือ พอพวกเขาโตขึ้น และพวกเขามีคนที่พวกเขารัก (เช่น ลูก แฟน) พวกเขากลับทำพฤติกรรมที่พวกเขาไม่ชอบนี้ กับคนที่พวกเขารักเช่นกัน! มันเป็นเพราะอะไรกัน? ผมมองว่า… หากจะพูดเปรียบเปรยให้เห็นภาพง่ายๆ สิ่งที่เกิดขึ้นมันคือการ “ติดไวรัส” ครับ ตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก พวกเขาได้รับ “ไวรัส” จากผู้ใหญ่รอบตัว “ไวรัส” นั้นทำให้พวกเขา “เจ็บ” อย่างไรก็ตาม ต่อให้พวกเขาจะไม่อยาก ส่งต่อ “ไวรัส” นั้นให้กับคนที่พวกเขารัก (เพราะพวกเขาไม่ต้องการให้คนที่รัก ต้อง “เจ็บ” เหมือนตัวพวกเขาเองในอดีต) แต่ถ้าพวกเขาไม่ได้เข้าสู่กระบวนการ จัดการกับ “ไวรัส” นั้นเสียก่อน… พอถึงเวลาเข้าจริงๆ “ไวรัส” ที่ยังไม่ได้ถูกจัดการ (และยังคงแฝงอยู่ในตัวพวกเขา) ก็จะถูกส่งต่ออยู่ดี! นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้รับบริการจำนวนมาก ที่ตัวผมเอง (รวมทั้งนักจิตวิทยาคนอื่นๆ) พบเจอครับ มันไม่ใช่การ “ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง” แต่มันเป็นการ “ติดไวรัสแต่ยังไม่ได้จัดการกับไวรัส” มากกว่าครับ ขอบคุณข้อมูล : Journaling Our Journey: จิตวิทยาการปรึกษา จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ