“ก้อย” นำทาง... วัวไทยต้องเรืองรอง! เมนูสีแดงแรงฤทธิ์อย่าง “ก้อยเนื้อ” วันนี้ “ขุนพิเรนทร์” ขออาสาพาทุกท่านไปเจาะลึกวิถี “ดิบ-ดี” สไตล์ผู้นำ (แฟชั่นของกิน) กันสักหน่อย! ก้อย vs ลาบ ต่างกันตรงไหน? (นอกจากชื่อ) หลายคนสับสนว่าเอ๊ะ... แดงๆ เหมือนกัน มันต่างกันยังไง? ”ขุนพิเรนทร์“ ขอสรุปให้ฟังแบบฉบับเข้าใจง่าย “ลาบ” คือการเอาเนื้อมา “สับ” จนละเอียด แล้วปรุงรส (จะสุกหรือดิบก็ได้) เหมือนความรักที่ต้องประคบ ประหงม ค่อยๆ สับ ค่อยๆ ปรุง ”ก้อย“ คือการเอาเนื้อมา “หั่น” เป็นชิ้นพอดีคำ (ส่วนใหญ่เน้นดิบ) ให้เคี้ยวแล้วได้สัมผัสของเนื้อเต็มๆ เหมือนความสัมพันธ์แบบวัยรุ่น... ชัดเจน ตรงไปตรงมา ไม่ต้องสับหลอก! แล้วนำมาปรุงรสจะใส่เลือดหรือไม่ใส่ ไม่ใช่ประเด็นครับ ประเด็นอยู่ที่การหั่นเนื้อ!! ส่วน “ซอยจุ๊” คือการหั่นเนื้อ (ปกติจะหั่นชิ้นใหญ่กว่าหั่นก้อย) แล้วนำมาจิ้มกับน้ำจิ้มรสเด็ด ขาซอยจุ๊ส่วนใหญ่จะชื่นชอบกินกับแจ่วขมๆ ก้อย "ในอุดมคติ" ที่อร่อยที่สุดต้องเป็นแบบไหน? ก้อยที่ดีไม่ใช่แค่เนื้อสด แต่มันคือศิลปะ! 1. เนื้อต้อง "หวาน" ไม่ใช่ใส่น้ำตาลนะจ๊ะ แต่เป็นความหวานจากเนื้อวัวสดๆ ที่เพิ่งล้ม (แหม... พูดซะเห็นภาพ) 2. เครื่องเทศต้อง "ถึง" ข้าวคั่วต้องคั่วใหม่ๆหอมเตะจมูก พริกป่นต้องเผ็ดสะดุ้ง และที่ขาดไม่ได้คือ “ดี” (ขม) ต้องขมแบบอำล่ำ ขมแบบกลืนน้ำลายแล้วยังหวานในคอ... ขมกว่าชีวิตก็ก้อยขมนี่แหละ! ที่มาข้อมูล : เรื่องเล่าข่าวเกษตร ภาพ : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ