❝ “ห้องสมุด” กับ “บรรณารักษ์” เป็นของคู่กัน ❞ มีห้องสมุดแล้วไม่มีบรรณารักษ์ไม่ได้ฉันใด มีบรรณารักษ์แล้วไม่มีห้องสมุดก็ไม่ได้ฉันนั้น ประเด็นที่ผมอยากจะชวนคิดในวันนี้คือ หลายท่านอาจจะมีภาพจำเกี่ยวกับห้องสมุดเป็นภาพเก่าตั้งแต่ตัวเองเป็นเด็กนักเรียน คือเป็นห้องมืดและทึบทึม มีตู้หนังสือเรียงเป็นแถวยาวเหมือนขบวนรถไฟ ใครเข้าไปอยู่ในนั้นแล้วต้องทำตัวให้เงียบกริบ ห้ามกระโตกกระตาก เพราะมีบรรณารักษ์เป็นหญิงสูงวัยรวบผมตึง ใส่แว่นหนา นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หลังเคาน์เตอร์คอยสอดส่องดูแลความประพฤติของผู้เข้าใช้ห้องสมุด ใครคิดจะทำผิดกฎของห้องสมุด ขอให้ก้าวข้ามศพบรรณารักษ์ไปก่อนเถิด ท่านที่มีภาพจำเหล่านั้นอยู่ในความนึกคิด ผมอยากชวนให้ท่านไปเดินดู “ห้องสมุด” ในยุคปัจจุบันนี้บ้างว่าได้เปลี่ยนแปลงและก้าวเดินไปถึงไหนแล้ว ความโชคร้ายอาจจะอยู่ตรงที่ว่าเรายังไม่ได้ใช้คำอื่นแทนคำว่า ห้องสมุด เมื่อใช้คำเดิม ภาพแห่งความทรงจำก็หวนกลับมาสู่ความรับรู้ทุกครั้งไป สิ่งที่เรียกว่า “ห้องสมุด” ทุกวันนี้ ถ้าเรียกเสียใหม่ว่า “ศูนย์การเรียนรู้” บางทีความคิดทุกอย่างที่เกี่ยวข้องอาจจะเปลี่ยนไปก็เป็นได้ ขอบคุณข้อมูล : Matichon Weekly - มติชนสุดสัปดาห์ จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ