หลายคนไม่ชอบเวลาที่ตัวเองมีความรู้สึกวิตกกังวล . อันที่จริง หลายคนมองว่า มันจะดีมากๆเลย หากพวกเขาสามารถ “ออกคำสั่ง” ให้ความวิตกกังวลของตัวเองเงียบหายไปได้ อย่างไรก็ตาม ความวิตกกังวลไม่ใช่ “ผู้ร้าย” (แม้มันอาจสร้างความไม่สบายใจให้กับเราอยู่บ้างก็ตาม) . ความวิตกกังวลคือ “สัญญาณเตือน” ให้เรารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรา (เช่น สุขภาพของเรา งานของเรา ความสัมพันธ์ของเรา) มันช่วยให้เรา take actionในการเตรียมตัว วางแผน และปกป้องสิ่งที่สำคัญนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น (เมื่อเทียบกับกรณีที่เราไม่มี “สัญญาณเตือน” นี้) . ยกตัวอย่างเช่น ความวิตกกังวลที่เกิดขึ้นก่อนที่เราจะสอบวัดระดับภาษาอังกฤษ คือ “สัญญาณเตือน” ที่กระตุ้นให้เรา take action ในการฝึกฝนทักษะภาษาอังกฤษของตัวเองอย่างเป็นระบบ เป็นต้น หากเราได้ take action อย่างเหมาะสมแล้วเรามักจะพบว่า “สัญญาณเตือน” ในใจเราจะเงียบลงตามไปด้วย มันอาจจะไม่ได้เงียบสนิททันทีนะ แต่มันมักจะค่อยๆเสียงเบาลงทีละนิดๆ ในทางกลับกัน หากเราไม่ได้มีการ take action ที่เหมาะสมหากเราเพียงแค่รู้สึกวิตกกังวล และคิดวนในจุดนั้นไปเรื่อยๆ (เช่น คิดกังวลซ้ำๆอยู่ในใจว่า “ฉันต้องสอบไม่ผ่านแน่ๆเลย”) “สัญญาณเตือน” ในใจเราก็มีแนวโน้มที่จะดังต่อไปเรื่อยๆ เช่นกัน มันจะกลายเป็นความทรมานใจที่ต่อเนื่องไม่สิ้นสุด สิ่งที่ได้หยิบมาเล่าให้ฟังในวันนี้มันอาจไม่ใช่แนวทางในการรับมือ กับความวิตกกังวลที่จะ “ได้ผล” กับทุกๆคนในทุกๆกรณีก็จริง แต่มันเป็นแนวทางที่เรียบง่ายและ “ได้ผล” กับหลายๆคนในหลายๆกรณีอยู่เหมือนกัน . หวังว่าบทความในวันนี้จะเป็นอีกหนึ่ง “ทางเลือก” ที่เป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลังหาทาง รับมือกับความวิตกกังวลของตัวเองอยู่ . ที่มาข้อมูล : นักจิตวิทยาการปรึกษา ภาพ : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ