ดูคลิปจากเพจคุณตำรวจจราจรท่านหนึ่งกับหนุ่มอายุ 17 ที่ขี่รถเครื่องบนทางเท้า พร้อมแคปชั่นว่า "ทางเท้าขับทุกวันไม่เห็นจับ ท้าให้จับบอกพ่อใหญ่ งั้นไม่จับขอยึดเลยละกัน" เรื่องราวคือ คุณตำรวจเรียกให้จอด ... วัยรุ่นถาม ตร. กลับว่า "จอดทำไมอ่ะ พี่" พอบอกไปว่า "นี่ทางเท้าขับได้ไหมนี่ " ก็ยอกย้อนว่า "ขับไม่ได้เหรอ พี่" กล่าวต่ออีกว่า "ขับทุกวัน ไม่เห็นมีใครมาจับผมสักทีเลย" รถพ่อ + ไม่มีใบขับขี่ ไม่ติดป้ายทะเบียน สำเนาภาษี พรบ. ไม่มีสักอย่าง (ถ้าชนใครไปคือ ซวยซ้ำซวยซ้อน) สักพักพอรู้ว่าโดนจับแน่ เริ่มตัดพ้อว่า "ขับทุกวัน ไม่เคยโดนจับ พี่จับอยู่คนเดียวเนี่ย" (พร้อมเสียงในหัวตอนดูคลิปมีเสียงคุณฮายดังขึ้นมาว่า ทำท่า จะจับตรงนั้น อร๊าย ทำท่า จะจับตรงนี้ อร๊าย ทำท่า จะบีบตรงนั้น ทำท่า จะบีบตรงนี้ ว้าย หนูก็ตกใจตื่น 5555) พอรู้ว่าน่าจะไม่รอดแน่ เริ่มอ้างพ่อ "จับเลยพี่ เดี๋ยวให้พ่อไปเคลียร์เอา" "พ่อผมก็รู้จักอยู่หลายคน" (พ่ออาจเริ่มไอตอนอยู่ที่บ้านแล้ว) คุณ ตร. ถึงกับบอกว่า "อะไรนะ" วัยรุ่นยังย้ำ "พ่อผมรู้จักหลายคน เดี๋ยวให้พ่อไปเคลียร์เอา" คุณ ตร. จึงบอกว่า "โอเคงั้นรู้เรื่อง เดี๋ยวเอารถเข้าสน.นะ บอกพ่อให้ดีนะ ว่าตำรวจยึดรถเข้า สน." จบเรื่อง ! คำถามแรกที่ดังขึ้นมาเลยก็คือ โตมายังไง แถมไม่มีคำที่บอกว่า "ตัวเองจะทำอย่างไร" มีแต่คำอ้างว่า "เดี๋ยวพ่อจะเคลียร์ให้" ความจริงคือ คนเราทุกคนเกิดมาย่อมทำผิดทำพลาดได้ ... แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ เราต้องทำตาม 2 กฎหลัก นั่นก็คือ กฎบ้าน (พื้นฐานคือ ไม่ทำร้ายตัวเอง ไม่ทำร้ายคนอื่น ไม่ทำลายข้าวของ) และกฎหมาย ... โดยตามหลักพัฒนาการตามวัย กฎข้อแรกต้องชัดเจนก่อนออกไปบ้านไปสู่สังคม (เช่น เนอร์เซอรี่และโรงเรียน) จากนั้นเด็กจะเรียนรู้กฎของโรงเรียนและกฎหมาย ในวัยประถมฯ ต้น พัฒนาการทางสังคมของเด็กตามหลักของ Piaget เด็กจะเข้าสู่ Concrete Operational Stage ซึ่งเป็นวัยที่เด็กจะมองเห็นกฎระเบียบแบบขาว-ดำ คือ ผิดและถูกเท่านั้น ... เด็กประถมฯ จะเริ่มมองเห็นสิ่งรอบตัวเป็น ถูก-ผิด แฟร์-ไม่แฟร์ และถามคำถามกลับกับคนรอบข้างถึงความไม่ผิดถูกที่เกิดขึ้น รวมถึงกฎกติกาที่พ่อแม่บอกเขาด้วย ทำไมพ่อขับรถย้อนศร ทำไมพ่อไม่สวมหมวกกันน็อก ทำไมน้องทำได้ เขาทำไม่ได้ ทำไมบ้านนั้นได้เล่นเกม บ้านเราไม่ได้ ทำไมคนนั้นทำผิด หลายครั้งพูดเสียงดังใส่คนทำผิดจนพ่อแม่กลัวจะโดนต่อยก็มี 555 ทำไมจึงไม่ทำตามกฎ ... เด็กจะถามเพื่อทดสอบความเชื่อในสมองของเขา หากเราและคนรอบข้างชัดเจน เด็กจะยืนยันในสิ่งที่ถูกที่ควร ทำในสิ่งที่ควรทำ และไม่ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ แล้วเติบโตไปอีกระดับหนึ่งแล้วจึงพบว่า เออ บางอย่างมันก็ไม่ได้มีแค่ขาวและดำ คราวนี้แหละจะเป็นตัวของเขาเองที่จะเลือกทำหรือไม่ทำตามบริบทของเขา ณ ตอนนั้น ซึ่งหากก่อนหน้านี้ชัดเจนมาก ๆ เขาจะเลือกทำในสิ่งที่ดี ๆ เป็นที่ตั้ง แต่ในทางกลับกัน ... หากพ่อแม่และผู้คนรอบข้างกลับเพิกเฉยต่อกฎระเบียบทางสังคมให้เด็กเห็นจนมันกลายเป็นเรื่องปกติ ... ไม่ว่าจะเป็นการทิ้งขยะไม่ถูกที่ โยนลงในคลอง นอกรถ การขี่รถย้อนศร ไม่สวมหมวกกันน็อค การใช้ความรุนแรง การแซงคิว และอีกมากมายที่ขัดกับทั้งระเบียบสังคม รวมถึงกฎหมาย ... เด็กก็จะมองเติบโตมามองเห็นเรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ ผิดเป็นถูก ... คนอื่นเขาก็ทำกัน ... โดนจับก็เคลียร์ได้ หากโดนจับ ไม่โทษสิ่งที่ตัวเองทำนะ แต่กลับตัดพ้อว่า ทำไมจับแต่กรู คนอื่นไม่จับ ไม่แฟร์เลย (มาเรียกร้องหาความยุติธรรมเสียอย่างนั้น ง๊งงงนะ) ดังนั้น ... จึงไม่แปลกใจว่าเวลาเราเจอคนทำสิ่งใดสักสิ่งหนึ่ง คนมักสงสัยย้อนกลับไปเสมอว่า "นี่โตมายังไง" นั่นเอง ที่มาข้อมูล : หมอวินเพจเลี้ยงลูกตามใจหมอ ภาพ : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ