โรคไข้ดิน หรือ โรคเมลิออยด์ (Melioidosis) เป็นโรคติดเชื้อแบคทีเรีย Burkholderia pseudomallei ที่อยู่ในดินและน้ำ พบมากในฤดูฝน เชื้อเข้าสู่ร่างกายผ่านแผล สูดดมฝุ่น หรือกินน้ำปนเปื้อน อาการหลักคือไข้สูงเฉียบพลัน ไอ หอบ หรือมีฝีหนอง อันตรายถึงชีวิตหากรักษาล่าช้า โดยเฉพาะผู้ป่วยเบาหวานและเกษตรกร ข้อมูลสำคัญของโรคไข้ดิน สาเหตุและแหล่งเชื้อ: เกิดจากแบคทีเรียที่พบทั่วไปในดิน น้ำ นาข้าว ไร่สวน โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การติดต่อ: ผิวหนัง: สัมผัสดินหรือน้ำโดยตรง โดยเฉพาะผู้ที่มีแผลสดหรือแผลเรื้อรัง การหายใจ: สูดดมฝุ่นดินที่ปนเปื้อนเชื้อ โดยเฉพาะขณะฝนตกหนักหรือลมแรง การกิน: ดื่มน้ำหรือรับประทานอาหารที่ไม่สะอาด อาการ: หลังติดเชื้อ 1-21 วัน (อาจนานเป็นปี) จะมีอาการไข้สูงติดต่อกันเกิน 2 วัน ปวดตามตัว ปวดข้อ หากอาการรุนแรงจะมีการติดเชื้อในกระแสเลือดหรือปอดอักเสบ กลุ่มเสี่ยง: ผู้ป่วยโรคเบาหวาน (เสี่ยงสูงที่สุด), โรคไต, ผู้ที่ได้รับยากดภูมิคุ้มกัน และเกษตรกรที่ลุยโคลนบ่อยครั้ง การป้องกัน: สวมรองเท้าบูทและถุงมือทุกครั้งที่ลุยน้ำหรือทำงานในที่ชื้นแฉะ หากมีบาดแผลต้องทำความสะอาดทันทีและหลีกเลี่ยงการสัมผัสดิน ดื่มน้ำสะอาด หรือน้ำที่ต้มสุก หากมีไข้สูงเฉียบพลันหลังจากลุยน้ำ ให้รีบพบแพทย์