“สไบนาง” ไม่ใช่ “สะใบนาง” สไบนาง (ผ้าขี้ริ้ววัว) คือ กระเพาะส่วนที่ใหญ่ที่สุดของวัว มีหน้าที่หมักและย่อยสลายอาหาร จุดเด่นของสไบนางคือ เนื้อสัมผัสที่กรุบกรอบและหนึบหนับ เมื่อผ่านการล้างทำความสะอาด ขูดเอาเมือกและสิ่งสกปรกออกจนขาวสะอาดแล้ว จะไร้กลิ่นคาวและดูดซับรสชาติของน้ำซุปหรือน้ำยำได้ดีมาก (ข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต) … เพิ่มเติม การเปลี่ยนชื่อเรียกสิ่งต่าง ๆ จากคำสามัญทั่วไปให้เป็นคำที่ไพเราะ สละสลวย หรือดูเป็นมงคลขึ้น ในทางภาษาไทยเราเรียกว่า "คำสุภาพ" ในอดีต (โดยเฉพาะช่วงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์และยุคจอมพล ป. พิบูลสงคราม) มีการจัดระเบียบการใช้ภาษา โดยเปลี่ยนชื่อเรียกสิ่งของ ผัก ผลไม้ หรือสัตว์ ที่อาจจะฟังดูไม่รื่นหู มีความหมายส่อไปในทางไม่ดี หรือมีคำว่า "อี" "ไอ้" "ขี้" อยู่ในชื่อ ให้กลายเป็นคำที่ฟังดูสุภาพและเป็นมงคล ตัวอย่างการแปลงชื่อเพื่อความหมายและความไพเราะในหมวดหมู่ต่าง ๆ ที่น่าสนใจ 🥬 หมวดผักและผลไม้ (เน้นเปลี่ยนคำว่า "ผัก" หรือชื่อที่ฟังดูหยาบ) ผักบุ้ง เป็น ผักทอดยอด (สะท้อนลักษณะการทอดยอดเลื้อยไปตามน้ำ/ดิน) ผักกระเฉด เป็น ผักรู้นอน (มาจากพฤติกรรมของใบผักกระเฉดที่จะหุบรวมกันในตอนกลางคืนเหมือนกำลังนอนหลับ) ผักตบชวา เป็น ผักสามหาว ถั่วงอก เป็น ถั่วเพาะ 🥩 หมวดอาหารและวัตถุดิบ ผ้าขี้ริ้ว (ผ้าขี้ริ้ววัว) เป็น สไบนาง (เปรียบเปรยริ้วของส่วยกระเพาะวัวว่าพริ้วไหวเหมือนผ้าสไบของสตรี) กะปิ เป็น เยื่อเคย (บอกถึงวัตถุดิบที่ใช้ทำ) 🐟 หมวดสัตว์โลก (เปลี่ยนเพื่อความมงคลและลดความแข็งกระด้าง) ปลาสลิด เป็น ปลาใบไม้ (เปรียบตามรูปทรงของตัวปลา) ปลาช่อน เป็น ปลาหาง หมู เป็น สุกร หมา เป็น สุนัข ฯลฯ 🙏🏻ขอบคุณข้อมูล : รักภาษาไทย อย่าใช้ผิด จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ