"นิทานสอนใจ" ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีลูกกวางตัวเล็กอาศัยอยู่กับแม่ ลูกกวางเป็นสัตว์ใจดี ชอบช่วยเหลือสัตว์อื่นเสมอ แม้ตัวเองจะไม่แข็งแรงเท่าสัตว์ตัวอื่นก็ตาม วันหนึ่ง ในช่วงฤดูแล้ง น้ำในลำธารเริ่มแห้ง สัตว์หลายตัวต่างแย่งกันกินน้ำด้วยความหิวกระหาย บางตัวถึงกับทะเลาะกัน ขณะที่ลูกกวางกำลังก้มดื่มน้ำ มันเห็นลูกกระต่ายตัวหนึ่งเดินโซซัดโซเซเข้ามา ลูกกระต่ายเหนื่อยมากจนแทบยืนไม่ไหว “เจ้าดื่มก่อนเถอะ” ลูกกวางพูดพลางถอยออกมา ลูกกระต่ายตกใจ “แต่เจ้าก็เหนื่อยเหมือนกันนะ” ลูกกวางยิ้มอ่อน “ถ้าเราแบ่งปันกัน ทุกคนก็จะผ่านเรื่องยากลำบากไปได้” ไม่นาน สัตว์ตัวอื่นที่เห็นเหตุการณ์ก็เริ่มรู้สึกละอาย จากที่เคยแย่งน้ำกัน ต่างเริ่ม ต่อแถวและแบ่งปันน้ำให้กันอย่างสงบ แม้แต่นกแก่ตัวหนึ่งที่บินไม่ไหว ก็ยังได้รับน้ำจากสัตว์ตัวอื่นด้วยความเมตตา หลังจากนั้นไม่นาน ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง ป่าใหญ่กลับมาชุ่มชื้นและเต็มไปด้วยความสุข แม่กวางพูดกับลูกว่า “เมตตา คือการคิดถึงผู้อื่น แม้ในวันที่ตนเองก็ลำบาก หากโลกมีความเมตตา โลกก็จะน่าอยู่ขึ้นมาก” ตั้งแต่นั้นมา สัตว์ทุกตัวในป่าจึงอยู่ร่วมกันด้วยความรักและความเอื้อเฟื้อ ไม่ทะเลาะกันเหมือนก่อนอีกเลย ข้อคิดของนิทาน: “ความเมตตาเล็ก ๆ สามารถเปลี่ยนใจคนทั้งโลกได้” ที่มาข้อมูล : ธรรมะกับธรรมชาติ จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ