❝ การผลิตจำนวนครูที่ล้นเกินความต้องการ นำไปสู่การผลิตครูในระบบ ที่ไม่สามารถควบคุมทั้งปริมาณและคุณภาพได้ ❞ . แม้จำนวนครูที่ถูกผลิตออกมาในไทยอยู่ในราว 2-3 หมื่นคน/จำนวนประชากร 70 ล้านคนเทียบกับประเทศต่างๆ ก็อาจไม่ได้หนีกันมากมายนัก . เช่น สิงคโปร์ (ประชากรราว 6 ล้านคน) ผลิตราวพันกว่าคน, เยอรมนี (ประชากร 84 ล้านคน) ผลิตราว 4-5 หมื่นคน (รวมทั้งปริญญาตรีและสูงกว่า) อังกฤษ (ประชากรราว 67 ล้านคน) ผลิตราว 3 หมื่นคน (รวมปริญญาตรีและสูงกว่า) เกาหลีใต้ (ประชากร 51 ล้านคน) ขึ้นชื่อว่าผลิตออกมากจนล้นความต้องการก็อยู่ที่จำนวน 5 หมื่นกว่าคน, ญี่ปุ่น (ประชากร 120 ล้านคน) ผลิตราว 1 แสนคนต่อปี และสหรัฐอเมริกา (ประชากร 341 ล้านคน) ที่ผลิตปีละ 150,000 คน (ในส่วน teacher preparation program เท่านั้น ไม่นับการเรียนเพิ่มเติมในโครงการ Teach for America) . แต่หากมองผู้เข้าสอบครูของไทยในแต่ละปี มีจำนวนผู้สอบสะสมมาจากผู้ผิดหวังในปีก่อนๆ นับแสน เช่น ปี 2566 มีราว 160,000 คน ปี 2567 มีผู้มาสอบเกือบ 150,000 คน ตัวเลขนี้ย่อมนำไปสู่การต้องครุ่นคิดถึงมันอย่างจริงจัง . แหล่งที่มาของตัวเลขดังกล่าวย่อมแตกต่างกันไป บางประเทศควบคุมตั้งแต่ต้นน้ำผ่านสถาบันผลิตครู บางแห่งเป็นระบบเปิด นั่นคือ ให้ผู้จบปริญญาตรีศาสตร์อะไรก็ได้ไปเรียนวุฒิครูเพิ่มเติม แล้วมีสิทธิ์สอบครูได้ บางแห่งให้เทียบจากประสบการณ์ชีวิต เช่น ที่ฝรั่งเศสให้ผู้ปกครองที่บุตร 3 คนขึ้นไป สามารถเข้าสอบแข่งขันเป็นครูได้ เช่นเดียวกับการเป็นนักกีฬาที่มีประสบการณ์ ส่วนเกาหลีใต้ที่ถูกมองว่าผลิตครูมาล้นตำแหน่งที่มี เพื่อนำไปสู่การแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย และมีข้อสอบเป็นเครื่องมือสำคัญในการคัดเลือกคุณภาพคนอย่างจริงจัง . เราเริ่มจากปัญหาแรกว่าด้วยปริมาณการผลิตครู คำถามคือ การผลิตครูจำนวนมากเช่นนี้ยังเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลอยู่หรือไม่ ในสถานการณ์จำนวนบัณฑิตจบครูเพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ประชากรที่เป็นนักเรียนกลับลดลงแบบดิ่งเหว สำหรับผู้เขียนเห็นว่า แม้ว่าเราอาจไม่สามารถทำระบบปิด 100% แบบสิงคโปร์ได้ แต่สมควรที่รัฐจะลดกำลังการผลิตครูจากสถาบันต่างๆ ลง . ขอบคุณข้อมูล : มติชนสุดสัปดาห์ จัดทำโดย : ห้องสมุดประชาชนอำเภอขามทะเลสอ