สำนวน "ไกลปืนเที่ยง" หมายถึง การอยู่ห่างไกลความเจริญ ห่างไกลจากตัวเมือง หรือการอยู่นอกเขตศูนย์กลางการสื่อสาร ทำให้ไม่รู้ข่าวสารความเคลื่อนไหวหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผู้คนในเมืองเขารู้กันที่มาของสำนวน:ในอดีตสมัยรัชกาลที่ 5 ทางการจะมีการยิงปืนใหญ่บอกเวลาเที่ยงวัน (12.00 น.) จากบริเวณป้อมในพระนคร เพื่อให้ประชาชนตั้งนาฬิกาให้ตรงกัน เสียงปืนใหญ่นี้จะดังไปได้ไกลในรัศมีระดับหนึ่ง ผู้คนที่อยู่ห่างไกลมากๆ จนไม่ได้ยินเสียงปืนใหญ่นี้ จึงถูกเรียกว่า "อยู่ไกลปืนเที่ยง" ซึ่งเปรียบเสมือนคนที่ตกข่าว ไม่รู้เรื่องราว หรือใช้ชีวิตแบบคนบ้านนอกไม่ทันสมัยนั่นเอง